REKLAM KİME YAPILIR?

Hava çok fena… Öyle böyle değil. Yağmur, gök gürültüsü… Tepesi sağlam içi sıcak evi olanlara tam ev havası, sokakta kalana kenar mahallelerde, derme çatma evlerde yaşayanlara tam sıkıntı… Bir yanım sevse bu havaları diğer yanım hiç hoşlanmıyor o nedenle…

Ama açıkçası evde yapılacak çok şey oluyor… Film izle, müzik dinle yazı yaz…

Birde en sevdiğim internette “criminal” dosyaları izlemek… Saatlerce polisiye izleyebilirim. İlginçtir insanın suç işleme kapasitesi… İncelemeye değer bir konudur. Hepimiz “insan” iken bazıların bu yaşamda bazı sınırları toptan kaldırmış olması sınırları sorgulatır insana… Benim için yargısal anlamda suç işlemeyi göze almak inanılmaz bir geçiştir ama benimde zaman zaman bazı insanlara bakıp sümsüğümü burnunun üzerine indirme isteği duyduğum oluyor elbette… Ama tutuyor insanı bir şey hep… El tutulunca dil söylüyor demek bazen… Can Bonomo’nun şarkılarını çoğu kişi bilmez yani sorsam Erovizyona katılan çocuk değil mi? der birçok kişi ama ilginç çocuktur… Şarkıları da ilginçtir… Bir şarkısı vardır mesela… “Kurakta bir öfke yetişdirdim ama mevsimi değildi” der…

Hiç çalışmadan girdiğim açık öğretim sınavlarından en yüksek notu yine Psikolojiden almışım… Sağ olun beni siz yarattınız smile ifade simgesi Daha başlığa gelemedim mesela…

Reklam kime yapılır?

Malum facebookta sayfa açıp reklam yapmak acaip moda yapan yapana...

Bugün birkaç ayrı şey için çalıştım ve yarın yoğun bir gün beni bekliyor…

Önce iş mailler, revizeler… Sonra STK’nın işleri… İş sebebiyle herhalde bugün bütün gün şu internet ortamında firma ve kuruluşların, mekânların sayfalarına baktım…

Birçok işletme ve mekânın sayfasına dâhilim ve kendi yürüttüklerimde var… İşletme sahipleri takipçi sayısının yüksekliğinin ulaşılırlık olduğu kanaatindeler. Bu ince bir denge işletmeler bazında birkaç şey söyleyebilirim. Eğer bir yeme içme mekânının facebook sayfası iseniz güncellenen değişik kapaklar, birebir bağlantı kurduğunuz spotlar, mekân içinden çekilmiş aşırıya kaçmayan fotoğraflar ilgiyi çekiyor… Ama aynı haberin tekrarı sayfa takipçisini yoruyor… Mesela ben bu konuyu bir türlü yönettiğim sayfaların sahiplerine aktaramıyorum… Ben paylaşım yaptıktan sonra onlarda aynı şeyi paylaşıyorlar ve mükerrer paylaşım oluyor sadece… Ve bakanı sıkıyor “bunu paylaşmıştı ya” diyor çünkü söz konusu sayfa ise zaten sayfa ismiyle paylaşım yapılıyor… Ve bu sayfalarda öyle kişiler ekli oluyor ki bazen patlamaya hazır bomba… Sayfa yöneticisinin bir anlık boşluğunda sizin emeğinizi mahvedecek bir yazı, fotoğraf altı yorum her an gelebilme riski taşıyorsunuz… Uyanık olmak ve sayfaya kimlerin yönetici olduğunu bilmek lazım… Ama bu sayfa yöneticiliği adeta bir statü gibi algılanıyor maalesef… İş yerleri için sayfa yaparken mutlaka onların hesaplarından açıp önce onları yönetici sonra kendimi onların atadığı kendimi yönetici yapıyorum ve aslında onları herhangi bir anlaşmazlık durumuna karşı koruyorum… Buna dikkat etmenizi önemle öneriyorum… Bir şeyi daha önemle öneriyorum konuya çok ilgisiz insanların sayfada varlığı genelde bir fayda getirmiyor…

Gelelim şu STK sayfalarına; aktivitelerin düzenli girilmesi ve kulüp ya da dernek içi yazışmalar için olanlar dışındaki sayfalarda mümkün olduğu kadar çok yapılanma dışı dost ve arkadaşlarla sayfa zenginleştirilmeli, çok yere ulaşılmalıdır. Hele de bu benim de dâhil olduğum Lions gibi çok gelişmiş ve farklı kulüplerden oluşan bir federasyon ise tanıtım kesinlikle harici âlemi temel almalı yapılan aktiviteler körler sağırlar birbirini ağırlardan öteye geçerek, hem çalışmaları ulaştırabileceğimiz, hem de artı destekler bulabileceğimiz kanallara yöneltilmelidir. Unutmamak gerekir ki Lions kulüp üyesi olmayan birisi için akılda kalıcı olan sadece “LIONS” kelimesi olacak… Konuyla çok yakından ilgili birisi değilse kulübün adını aklına bile tutmayabilecektir. Hangi kulübün hangi aktiviteyi yaptığını ulaşmak istediğimiz halk bilmelidir… Bunun yolu sosyal medya ya da görsel medyada doğru yer bulmak… Aktüalitenin değil haber merkezinin konusu olmaktır. Âcizane mesleki öneri olarak ifade ediyorum bunu…

Bir diğer ilgi alanım olan Tango içinde yıllardır gözlemlediğim bir şey söylemem gerekiyor… Çok sayıda Tango Okulu ve kurs sayfasına üyeyim ben… Ve her yeni açılan sayfa bundan dolayı beni üye yapıyor… Oysa ben zaten şu an aktif durumda olmayan bir müşteriyim… Evet, benim bilmem de gerekiyor ama ben yeni bir pazar değilim… Tango gecelerinin haberleri ya da okulların reklamları hep bize yapılıyor oysa geniş kitlelere ulaşmadığı sürece bizler için zaten bilinenin tekrarından öteye geçmiyor… Spesifik oluşumları kastetmiyorum burada elbette bir tango festivalinin muhatabı biziz ama çalışan başlangıç sınıfı haberinin ulaşması gereken adres biz değiliz… Çoğu sayfanın okul sahipleri ya da asistanları tarafından kurulup yönetildiğini bildiğim için bu profesyonel olmayan yaklaşımı anlamak zor olmuyor… Ben yıllardır Tango ortamı içindeyim inanılmaz isimler gelir bu ülkeye basında hala tango diye konuşulan “AŞKIN VE TUTKUNUN DANSI TANGO” klişesidir yani demek ki Tango ortamı reklamdan sınıfta kalmış durumda… Mesleğim bu olmasına rağmen daha hiçbir Tango Okulu arkadaşım arkadaş ya biz burada bir şey yapıyoruz arada da bir fotoğraflarımızı çeksin diye gazeteci çağırıyoruz hiç doğru dürüst haber olamıyoruz nedendir demedi… 

Sorulmadan cevap verilmiyor tabii

Reklam kime yapılır… Bugün harika bir mekânın çok yetersiz kendini ifade etmekten uzak sayfasına bakınca aklıma bu soru geldi…

Galiba bu ülkenin en ciddi sorunu bu… Profesyonel insanlarla çalışmıyoruz… Bazen ben bu fotoğrafı çekemem bunu bilen biri çekmeli dediğimde ya sen güzel çekiyorsun çekiver diyorlar ya… Bu da onun gibi bir şey ben nasıl o fotoğrafı çekmemem gerektiğini biliyorsam herkes de her şeyi yapamayacağını bir anlasa…

iş dolu, sevgi dolu bir hafta diliyorum herkese…

CEMAL SÜREYA SOKAĞI...

9 Ocak geçti biliyorum…

Her yıl enflasyon oluyor 9 Ocak’ta kaynıyor gidiyor güzelim Cemal Süreya… Geliyor ve geçiyor bloglardan, profillerden…

Ama benden geçmiyor Cemal Süreya… Asaf gibi, Orhan Veli gibi…

Değil mi ki “Hayat Kısa… Kuşlar Uçuyor…” demiş…

Bunu okuduğum ilk gün benim hayatıma girdi ve hiç gitmiyor… Sevmek değil benim ki… İnanmak…

Bu gece dışarda yağmur var… 

Aklıma düştü yine Süreya…

11 Ocak 1990… 6 aylık hamileydim… Ev açma telaşındaydım, içimde koca bir mutluluk vardı ve dışımda çok ciddi sorunlar… Ufacık odada kitaplarım, ben, aşkla büyüttüğüm bebeğim ve Ezginin Günlüğü kasetlerim vardı… Şimdi ki gibi haberleri anı anına, günü gününe alamıyorduk… Belki de yaşadıklarım yüzünden atlamıştım bilmiyorum, ama duymamıştım.  

11 Ocak'tı, çok sevdiğim bir arkadaşım aradı biliyor musun Cemal Süreya ölmüş dedi… Çok canım yandı…

81’de Asaf öldüğünde lisedeydim… Okumuştum ama çok şuurlu değildi beraberliğim… Gerçekten Asaf’ı keşfettiğimde 84 filandı… Orhan Veli benim için hep sarı fotoğraflar ve geçmişte bir şairdi… Turgut Uyar’ı 85’de kaybettiğimizde nasıl üzüldüysem, 86’da Edip Cansever için nasıl üzüldüysem o günde Cemal Süreya için yandı canım…

99’da Can baba, 2002’de Ece Ayhan, 2005’de de Atilla İlhan gidince çok güzel yer oldu gittikleri yer… 2013’te boşuna gitmedi yanlarına Ahmet Erhan…

şairi şiiriyle anmalı insan…

Neticede HAYAT KISA….

ADAM

………..

Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda

Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı

Adam bulut gibiydi, hatırladı

Adamın ayaklarının altında

Yıldızların yıldız olduğu vardı

Adam yıldızlara basa basa yürüdü

Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı.

BENİ ÖP SONRA DOĞUR BENİ

Şimdi

utançtır tanelenen

sarışın çocukların başaklarında.

……………

Kan görüyorum taş görüyorum

bütün heykeller arasında

karabasan ılık acemi

- uykusuzluğun sütlü inciri -

kovanlara sızmıyor.

Annem çok küçükken öldü

beni öp, sonra doğur beni.

KIRMIZI BİR KUŞTUR SOLUĞUM

Kırmızı bir kuştur soluğum

Kumral göklerinde saçlarının

Seni kucağıma alıyorum

Tarifsiz uzuyor bacakların

Kırmızı bir at oluyor soluğum

Yüzümün yanmasından anlıyorum

Yoksuluz gecelerimiz çok kısa

Dörtnala sevişmek lâzım.

AŞK

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.

Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler

Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin

Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık

Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı,

Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun oturmuştu

Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti

Yoktu dünlerde evvelsi günlerdeki yoksulluğumuz

Sanki hiç olmamıştı

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu

……………..

 

KEŞKE YALNIZ BUNUN İÇİN SEVSEYDİM SENİ

(bu dizeyle son bulan 20 şiirden bir kaçının son iki dizesi )

Kuşlar toplanmış göçüyorlar

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

……..

Hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…….

İyi anlarında sesin kalınlaşıyor

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

…..

Baktım yeri toparlıyor ayak izlerin

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

…….

Eşiklere oturmuş bir dolu insan

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

Fazıl Hüsnü diyor ki, ne diyor Fazıl Hüsnü?...

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

……

Ve konsolun üstünde noksan bir gümüş kutu

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…….

Uzaklardaydın, oracıkta, öbür kıtada,

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

İkinci bir parıltı var senin bakışlarında

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

"Kehanet" adlı kısacık bir şiir buldum

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

Yürütüyoruz bütünlemeye kalmış bir sessizlikte

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

….

İki çay söylemiştik orda, biri açık,

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

Uzaklara bir bakışın vardı kafeteryada

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

Bir şey var, ancak makilerin orda söyleyebilirim,

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

Bir başına arşınlıyor bir adam mavi treni

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

An ki fıskiyesi sonsuzluğun

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

…..

Seni o kadar yakından görünce,

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

….

 

MUT ( SUZ )

Kim istemez mutlu olmayı

Ama mutsuzluğa da var mısın?

SİZİN HİÇ BABANIZ ÖLDÜ MÜ?

Sizin hiç babanız öldü mü?

Benim bir kere öldü, kör oldum.

Yıkadılar, aldılar, götürdüler.

Babamdan ummazdım bunu kör oldum.

FOTOĞRAF

Durakta üç kişi

Adam kadın ve çocuk

Adamın elleri ceplerinde

Kadın çocuğun elini tutmuş

Adam hüzünlü

Hüzünlü şarkılar gibi hüzünlü

Kadın güzel

Güzel anılar gibi güzel

Çocuk

Güzel anılar gibi hüzünlü

Hüzünlü şarkılar gibi güzel

CIGARAYI ATTIM DENİZE

Biz eskiden de en aşağı böyleydik senlen

Bir bulut geçiyorsa onu görürdük

Bir minarenin keyfine diyecek yoksa onu

Bir adam boyuna yoksulluk ediyorsa onu

Ne zaman hürlüğün barışın sevginin aşkına

Bir cigara atmışsak denize

Sabaha kadar yandı durdu

 

2016

Bir süredir bilgisayardan nefret ediyorum...iş için gerekli olmadıkça açmıyorum...bakmıyorum... Doz aşımı oldu bünyemde bilgisayarla ilgili herşey... İş için yapılanlar haricinde hiçbir şey yapasım gelmiyor burada... kendime tanıdığım mola bu gece yarısı 3 buçukta bitti... Netice de buradan para kazanıyorum...

İster hayat, ister iş, ister aşk... neyi artık görev olarak yapıyorsanız zevk almıyorsunuz...Ben de bir süredir burada görev savıyorum... Blog bir süredir yazısız... Gönüllü işler yarım... Elbette sebepleri var... Sadece para kazandığım işimi düzgün yapıyorum...Çünkü;

Yeni yıl... başlamadan bir süre önce bende eskisi bitti... Bir anda... birşey oldu...yılın son 20 günü benim için zaten yoktu... Yirmi gün önce ben bitirdim 2015'i...

Neden mi... bazılarınız belki de çok hoyrat davrandınız arkadaşlığımıza... Bazılarınız belki de çok hadsiz davrandınız yaşadıklarımıza... Bir gün farkettim ve yazdım; telefon dedim sadece birşeye lazım olduğumda çalıyor... Çok güzel bir adam aradı yazının üstüne... Hiç aramaz beni... öyle aramalı bir arkadaşlığımız yok... hep belli belirsiz bir dostluğumuz var... Biri sorsa beni sever derim... bende onu severim bilir... Ama hiç aklıma gelmezdi onun arayacağı... Bana "nasılsın" dedi... Ve o telefon bana birşeyi farkettirdi... Çok yakınımızda sandıklarımız bizimle ilgili duygu eprimesi yaşıyorlar... Varlığımız onlar için farketmiyor aslında... Yokluğumuzda farketmez diye düşünüyorlar o nedenle... Ve her şeyi söyleyip, talep edebileceklerini düşünüyorlar...

Ufak ataklar yapıyorum ama keyfim gelmiyordu bir süredir klavye başında...

Yarım saat önce bir şarkı dünledim uykum kaçtı... keyfim yerine geldi...

Yeni yıl aslında tam olarak 2 ocak'ta eskir... Sonrası eskitilen bir yıl dahadır...

Yarın ya da bu gün; yeni yıl, yeni umut, yeni ümit, yeni umut, ve yeni ümit;

e - hiçbiri. bir şeylerin değişeceğini üzerinden geçen hayali zaman çizgisiyle beklemek ve bunun da seni mutlu etmesini beklemektense eski yoluna girmesini istemek daha gerçekçi sanki.

e -hiçbiri. alameti kendinden menkul yılların sonucu bunlar.

Varlığın varlığına sarılsın bu sene sana yeter.

Şimdi sabah olacak sonra yine akşam olacak, yine sabah olacak, sonra yine belki akşam olur; belli mi olur.

Yaş ilerledikçe insan yeni yıldan bir şeyi eksik istiyor...

Aşk... Ben yıllardır yeni yıldan sağlık, mutluluk, huzur, çocuklara, büyüklere bunlardan bir demet isterken kendim için habire salak güzellik kraliçeleri gibi "dünya barışı" istiyorum... Çok uzun zamandır "aşk" kelimesini telaffuz bile etmiyorum... Olmuyorum da zaten... Oysa bir yaşamsal engelim yok... Saçlarımda ki beyazları ve artık bir babaanne olmamı kendime engel olarak sayayım mı bilemedim... Sanıldığı kadar modern olmadığım doğrudur... Ama sebep bu değil... Yani benim açımdan... Yoksa kendi beyaz saçlarına bakmadan bizim saçlarımızı beyazlamış bulanlar vardır elbette... Benim nedenim şu ki, İnancım yok böyle şeylere uzun yıllardır... Kaçak göcek, adı üstüne konmamış şeyleri de sevmiyorum... Etrafımda ki yıpranmışlıklara bakınca iyiyim ben böyle diyorum... Netice yürek hafif yorgun elbette...

Tüketmek, tüketmek ve daha çok tüketmek'ten gayrısını hor gören bir hâl egemenken, aşkta bile… aşk bile, zamana, mekana karşı bunca dayanıksızlaşmış, adeta bir tüketim nesnesine dönüşmüşken… Ben bakıyorum etrafımda ki korkaklara ve böyle iyi diyorum...

Son olarak her yıl yeni yıla girerken görev gibi yeni ısmarlanan şeylerle ilgili azcık asi, dik başlı bir şeyler yazmak istiyorum...

Her yıl yeni yıla girerken tertemiz bir sayfa açtık lafları ediyor bir sürü arkadaş... Kardeşim sen tertemiz misin ki temiz sayfa açılınca her şey temiz olacak? Sanıyor musun ki yeni yılda savaşlar olmayacak, çocuklara ve kadınlara yönelik şiddet, cinsel istismar olmayacak, ekonomi yoluna girecek, insanlar işsiz kalmayacak, vergi kaçırılmayacak, binalar durduk yerde yıkılmayacak, erkekler ve kadınlar birbirini birden aşkla güzellikle sevecek...

Birden içimden bir şey şöyle demek istiyor...

"-git bir ruhen temizlen sonra gel, yeni yıldan yeni şeyler iste. kirli ellerinle kirli emellerini inşa etme.

de git şimdi buradan."

Madem herkes için çok önemli bu yeni yıl meselesi; O halde benim sizler ve kendim için dileklerim de şöyle...

Yeni yılda çok sevmenizi, çok sevilmenizi dilerim.

Yeni yıl kendinize ve sevdiklerinize ayıracak kadar parayı ezilip üzülmeden kazanacağınız bir yıl olsun; fazlası da olsun, başkalarını mutlu etmek de harcayabileceğiniz paranız olsun...

Yeni yıl her sabah, sağlıklı bir bedende olduğunuzu tepeden tırnağa hissederek sevineceğiniz bir yıl olsun, kendinizi çok sevdiğiniz, aynaya bakınca gülümsediğiniz bir yıl olsun...

İnsanların ve hayatın türlü karmaşasının bizleri, ilişkilerimizi ve sevgimizi test etmediği bir yıl olsun derdim, ama bu hiç olmayacak bir şey kanımca...

Kendim dahil herkese ruhen temizlen derken şunu da ilave etmeliyim sanırım...

Sağlıksız iletişimleri sürdürmeyin, sürdürmeyelim... Zayıf yanlarınızı besleyen, bu şekilde rahatınıza denk gelen iletişim biçimlerini, egonuzun demirden sağlam pençelerine rağmen koparın, geride bırakın, canlandırmayın ya da derim...

Sevdiklerinizden vazgeçmeyin, tüm toz toprağa, bazen yağmura ve fırtınalı günlere rağmen birbirinizden vazgeçmediğinizi görmek güzel güneşli bir günün değil, koskoca güzel bir yaşamın da habercisidir. Garantisidir de.

Ve tercih yapın. dostluk, sevgililik, evlilik, aile; farkında mısınız ki tercih yapmaktır ve güçle tercihlerinden yana durmaktır hayat boyu.

Tercihinize leke sürmemektir. Sürdürmemektir... O zaman ellerinizi yıkamış olursunuz...

Tercihlerini bile ortaya koyamayan insanlardan olmayın...

Şimdi başlayalım 2016'ya... Mühim bir yıl neticede...

1966-2016... 50... Yarım asır .... saçlardaki beyazlar boşa değil...

Ama en güzeli şu ki...

Kimse Yeni Yara Açamaz Artık,

Çok Canım Yandı Acımaz Artık.

Bugün Düşerse Yarın Kalkar,

Bu Kız Kendine Acımaz Artık....

Ölümden gayrısı geçer...

PEKİ, PEKİ ANLADIK…

Ciğerini yidiğim insan tiplemesi… Kendini her durumda haklı hisseden insan… Yemede yanında yat insan… Ömrümün bir kısmını yemiş bitirmiş insanlar…

Bana sorarsanız insanın kendini her durumda haklı hisseden insanın çok ciddi sorunları vardır… Empati eksikliğinden başlayıp, orantısız ego rahatsızlığına kadar o kadar çok sorunu vardır ki. Eline geçerseniz sizi sizden alır. Kurtulmakta zordur bu insanlardan çünkü siz ona “sen haklısın” diyene kadar bırakmaz işin peşini…

Genelde mutsuz olmak için farz olan davranış biçimleri üzerinde uzmanlaşmış, ekol olmuş insan modelidir bunlar. Sizi asla dinlemezler, fikrinize önem vermezler çünkü onların söyledikleri her zaman en doğrudur. Dinlemek eyleminin ne olduğunu bile bilmez bu insanlar. Bu yüzden umutsuz vakalardır. Kendileri genelde aynı şeyi defalarca anlatırlar 3 saatlik konuşma içine 10 dakika girebilirseniz şanslısınızdır ve zaten siz söyleyeceğinizi söyledikten sonra birkaç çeşit tepki alırsınız…

-         

   Ama sen beni hiç dinlememişsin!

-         Sen anlamamışsın!

-         Ne alakası var!

Bunların dışında siz sözünüzü söyledikten sonra kaldığı yerden siz hiçbir şey dememişsiniz gibi devam edebilirler… Ya da söylediniz ilk şey ve direnmede ortamı, konuşmayı bir öfke gösterisiyle terk ederler.

Sürekli birilerinin yalan söylediğini iddia ederler… Ne zaman suçlarıyla yüzleşmek zorunda kalsalar birisi yalancıdır… Sizin de içinde olduğunuz bir olayı öyle bir anlatabilirler ki size “Allah’ta benim belamı versin ben zaten kör-sağırım dersiniz”

Ben böyle bir durumda asla haklı çıkamayacağımı arada kontrolü tekrar ele almak için bana da azcık haklılık payesi verildiğini bilirim… Tecrübelerim beni eğitti bu konuda… Uzun zamandır yaşamıma böyle insanlar almıyor var olanları çıkarıyorum… Çünkü dünyanın en yorucu şeyidir bu insanlardan biriyle yaşamak.

Toplumsal anlamıyla da bu insanlarla dolu bir dünya da yaşıyoruz aslında. Bir bakın etrafınıza, özellikle idarecilerinize… Vicdan muhasebesini yerle yeksan etmiş insanlardır genelde bunlar. Hortumcular, tefeciler, adamın iliğini kemiğini sömüren düzenbazlar bu duygunun insanlarıdır. Ve bunların en korkunç yani da yaptığı haksızlıkların hepsine, kendince uygun senaryolar düzüp hiçbir rahatsızlık duymamalarıdır. Hani fikir ayrıcalığı bi kenarda dursun da etrafındakilere oynadığı ali cengiz oyunlarında yaptıklarının hep yanına kar kalması illet eder insani, beddua falan da sökmez böylelerine niyeyse hep dört ayaküstüne düşerler.

"ben böyle davrandıysam, mutlaka karşımdaki insanın bana yaptığı yamuk yüzünden ve o böylesini hak ettiğinden böyle davranmışımdır. Bu yüzden de haksız olan ben değil, karşımdakidir" düsturunu benimsemiş olan insan da bu gruptandır.

Benim için işkencedir bu insanlardan hayatımda bulunması. Çünkü bu insan türü adamı deli eder. Hayatınıza girdi mi her şeye karışmadan duramaz. Fikirlerini asla ve asla değiştiremezsiniz çünkü başkalarının fikirlerine zerrece önem vermez, sizinkiler dâhil. Her şeyin merkezi olmak, hep en yüksekte olmak isterler ve dünyadaki en tehlikeli insan tiplerinden biridir. Kontrolü ele almak uğruna yapamayacağı şey yoktur, her yolu dener, herkesi kırabilir, hiç ummadığınız bi anda ortada kalıverirsiniz onun yüzünden. Büyük kayıplar verdirir, üzer, kızdırır, yıldırır, sonuç olarak hep kendini haklı gördüğü için sizi dinlemez ve her şey kördüğüm olur. Aman diyim, uzak durun, etkileri kolay kolay unutulmaz çünkü bunların hayatta silinip kolayca atılmaz…

Her zaman haklı adam için bir süre sonra “haklı çıkmak” sevgiden, evlattan önemli olur… Netice de bu durum insan ruhunda çığ gibi büyüyen bir rahatsızlıktır aslında. Çünkü o samimiyetle kendini haklı bulmaktadır. Kendi içinde sürekli haklı olma ihtiyacı taşıyan bir kimse, karşısındakileri hatalı ve her an yanılgıya düşecek insanlar olarak algılamaya başlamıştır zaten…

Kendi içinde kendisini sevmeyen ve kendisine karşı kızgınlığı olan insanın, başkalarını suçlama eğilimi çok yüksektir. Kötüye giden bir şey olduğu an, kendilerini zaten sevmediklerinden, bu olumsuz gidişten o kadar rahatsız olurlar ki, tüm suçu diğerlerinin üzerine atarak kendilerini rahatlatmaya çalışırlar. Aksi takdirde, yaşadıkları olumsuzluktaki kendi paylarını görmek demek, kendi içlerindeki problemle yüzleşmek anlamına gelir. Bunu hiç sevmezler. Diğerlerinden kusursuzluk beklerken, kendi kusurlarına bakmak hiç hoşlarına gitmez. Kendilerinin güvenme konusundaki eksiğini görmektense, başkalarını güvenilmez görmek daima onlara daha kolay gelir. İlişkisinde verdiği tepkilerde kendisini haklı görür.

Farkına varamadığı gerçek, aslında karşısındakinde olmayan ama onun dışsallaştırarak karşısındakine yansıttığı şeye tepki veriyor oluşudur. Kendiyle sorunu olan insanın, ilişkisinde karşısındakinden sürekli ve değişmez biçimde tek bir talebi vardır. Bu talep aklanma ihtiyacıdır.

Elbet bir gün köşesinde tek başına haklı haklı oturur… Ve kendini umarım aklar…

İçten içe herkes kendince haklıdır ama bu insanların durumu bu makul haklılık durumundan farklıdır.

İnsan haklılığını savunurken şu cümleyi hiç unutmamalıdır.

"BENİM DOĞRUM YANLIŞ OLMA OLASILIĞI OLAN BİR DOĞRUDUR; SENİN YANLIŞINSA DOĞRU OLMA OLASILIĞI OLAN YANLIŞTIR"

Yazarken bir baktım ki ÇOK HAKLIYIM yine ....

NAZAR ETME NE OLUR ÇALIŞ SENİNDE OLUR...

TDK diyor ki:

1. Bakış, bakma, göz atma:

"ilk nazarda mağrur, azametli tesirini veriyor."

2. (eskimiş) bir konu hakkında düşünme, görüş:

"nazarında herkes zındıktı, hırsızdı, yalancıydı."- Ömer Seyfettin.

"nazarımda daima küçük ve kusurlu kalacaktır."- Reşat Nuri Güntekin.

3. Belli kimselerde bulunduğuna inanılan; insanlara, özellikle çocuklara, evcil hayvanlara, eve, mala mülke, hatta cansız nesnelere de zarar veren, bakıştaki çarpıcı ve öldürücü güç.

İnandıkça hiç olmayacak şeylerle insanın üstüne gelen, bu yüzden inanılmaması gereken veya inanılsa da dozajının ayarlanması gereken batıl inançtır… Bir şeyleri sürekli kafaya taktıkça insanı paranoyaklaştıracak dereceye getirebilen bir nevi psikolojik baskı şeklidir. Rahat olmak ve mümkünse inancı en aza indirmek daha az zarar verici olacaktır hem manen hem fiziken...

Nazar değmesin diye sizi mutlu eden şeyleri içinizden geçirmeye korkarsınız, mutlu fotoğrafları kimseye göstermezsiniz… Yetinmenin iyi bir şey sayıldığı ve az ile çok aralığının geniş olduğu kültürlerde, nazar da büyük bir kültürel anlam taşıyor.

Derler ki; Nazar’ın değmediği tek şey akılmış, çünkü herkes sadece kendi aklını beğenirmiş.

Nazar kavramının batıdaki ifadesi, psikokinezidir. Nazar olayında iyi niyet ve yoğuşmaya (yoğuşma? Yoğunlaşma olmasın o?) göre alıcı ile verici uçlardan geçen bir "ark" oluşmaktadır. Gıpta, övünme, imrenme gibi dostça duygular, hatta ebeveynlerin; çocuklarına sevgisi, nazarın küçük dozda uğratma sebebidir. Nazara uğrayan kişi, çok sık esner ve sıkılır. Asıl uğursuz nazar, "haset" duygusundan gelişir. Bu duyguda, düşmanlık, kin ve intikam mevcuttur. Nazarın dozajında bu haset duygusunun şiddeti çok önemlidir. Haset duygusu ne kadar şiddetli olursa, nazarın gücü de o kadar şiddetli olur

(nazarın bilimsel yönü, yankı dergisi, 5-30 Haziran 1983, sayı 635, s. 52).

Vay anasını. Görüyoruz ki nazarın bilimsel yönü de varmış, şahsen cahilliğimden utandım, sonra kendi kendimi ayıpladım.

Nazar; psikanalize göre haset eden insanın kaygısıdır. Bireyin kendi elde etme arzusunun cezalandırılacağı endişesidir. Bunun önüne geçmek için nazar değmesin ya da maşallah deniverir. Aynı şekilde ötekilerin de benzeri bir hasete sahip oldukları düşünüldüğünden (bilinçdışında elbet) kendine değecek nazardan da endişe duyulur. Hatta bu durumda kişinin kendisine başkaları tarafından değdirilecek nazardan değil, kendi kendine değdireceği nazardan korktuğu yani sahip olduklarını kaybetme, taşıyamama, haketme-haketmeme, elinden kaçırma kaygılarının ağır bastığı söylenebilir.

“Ay aman nazar değer cümlesi” beni topyekûn sinirlendiren bir cümledir. Öncelikle sahip olduğum hiçbir şeyin bulunamaz, çok özel olduğunu filan düşünmem ben… Sıradan hayatım içinde, sıradan şeylerdir hepsi… Herkese kendi sahip olduğu zaten güzeldir, özeldir… 

Sahip olduklarımızın değerini abartmamakta fayda vardır diye düşünürüm hep…

Ayrıca ben sürekli kendisine nazar değdiğinden bahseden insanlarda bir problem olduğunu düşünürüm. Sistit olup nazar değdi diyenleri var. Bu hep nazar değen ablaların süper ince çorapları hemencecik kaçar, yeni aldığı rimelini sürer iki dakika sonra gözleri yaşarır, delik çenesinden yeni aldığı "zara, mango" kıyafetinin üstüne yemek dökülür, iyice göstereyim diye burnuna soktuğu bilekliğiyle oynarken mutlaka bir parçasına bir şey olur… Hep nazardan hep nazardan... Çok yoruluyorum çoook nazardan herhalde.

Bu nazar işinde istem şöyle çalışıyor; siz iyi, güzel, hoş bir şey yapıyorsunuz… Sonra birileri size “ay aman valla nazar değecek” demeye başlıyor… Sizin önce “ neden” diyesiniz geliyor… Sonra karşıdan ikinci cümle geliyor “benim nazarım değmez ama insanlar nazar ederler” Kim bu “Nazarı değen diğer insanlar”… Çünkü kimse “benim nazarım değer” demiyor… Herkes “aman nazar değer” diyor… Ben o bakarken “Nazar” eden insanlara bişi dicem… Siz değilsiniz, öbürü değilse kim bu nazar edenler… Ve neden “Nazar” ederler… Açık söyleyeyim hiç umrumda değil… Neye inanırsan onu yaratırsın hayatında…

Ezcümle; Nazar toplumca muzdarip olduğumuz, suçu başka yerde arama hastalığımızla beslenip boyuna semizlenen günah keçilerinden biridir. Diğer keçilerden bazıları ise; şeytan, içki, trafik canavarı, enflasyon canavarı ve son günlerde oldukça popüler olan dış mihraklar ve paralel yapıdır.

“elemtere fiş kem gözlere şiş” deyip bir de nazar boncuğu paylaşıcam şimdi böylece Nazar’a karşı bir tek burada döktüremediğim kurşun döktürme işi kalacak…

Ayrıca unutmayalım dostlar; eğer var olsaydı Adriana Lima’nın kırılmadık kemiğinin kalmaması gerekirdi…
Sevgiler.

BUGÜN BANA VAYİ KİKİ VAY VAY…

KABUL GÜNÜM…

Bazı günler ruhen içimde sebepsiz bir huzur olur bugünde öyle bir durumum vardı… Sebepsiz… Çok koşuşturmacalı günler yaşıyorum bu ara. Çok da memnunum bu duruma ama çoğu akşam yorgunluktan uyuyakalıyorum gece yaparım dediğim işler güne sarkıyor…

Bu kısmı girizgâh konunun bununla alakası yok…

Birkaç gündür hatta bir süredir söylenip duruyorum… Üstüme bir şey olmuyor diye… Olmuyor azizim… Sanırsın bu memlekette bende daha kilolu kimse yok… Bu konuda çok takıntılı değilim açıkçası. Ama kıyafet almaya girdiğimde işkenceye giriyorum adeta... 

Ben çok riskli bir yaşta kilo aldım… Tam ergenlikte ve buna dair tüm sorunları orada yaşadım. Utandım, sıkıldım… Örtünerek giyindim, oramı buramı kapattım… Özellikle ergenlikte hayatı kâbus haline getiren bir eğilimdir bu kilonun size söylenip durması. Anne babayla gidilen ev gezmelerinde yetişkin güruhun, kendilerinin üçer kat göbek geliştirmiş olmalarına bakmadan sizi ortalarına alıp konuşacak başka hiçbir şey yokmuş gibi "ay çok güzel bir bebekti, çok kilo almış inşallah verir” diye yorum yapmaları sizi sizden alır… Sanki kilo almamışsınızdır, eliniz ayağınız kopmuştur o derece ciddi bir felaketin eşiğindesinizdir.

Kilo hakkında yorum yapma takıntısı sanki kilo alan insan kilo aldığını bilmiyor olabilirmiş gibi veya bunu duymaktan mutlu olacakmış gibi, illa ki söyleme dürtüsüdür. Bir de kimi insanlar bunu bir taktik olarak kullanırlar. Yeme de yanında yat bir durumdur.

Gelişme dönemimde en yakınımdan en uzağıma kadar bu takıntıya sahip olup yanımda kendini tutamayanına karşı aazınıyüzünü parçalama ebesine küsküyü yapıştırma dürtüsüne sahip olduğumdan kelli yanımda belli etmemelerini içtenlikle arzuladığım takıntıdır kiloya yorum takıntısı.

Sanki her şeyimiz tam memleket olarak tek kusurumuz kilomuz, diyetimiz… Bunun sebebi sanırım, sürekli eleştirilen ve özgüveni varmış görünüp de aslında yerlerde sürünen Türk kadınının kompleksten delirecek noktaya geldiğinde dile vurdurarak deşarj olmasından kaynaklanıyor.

Bana göre Türk ve kilolu yanyana geldiğinde en komik şey 'aa ama zayıflasa yüzü güzel' muhabbetidir. Zayıflasa yüzü güzel’e alternatif olarak 'aslında özünde iyidir ya' ironisi de tavsiye edilir.

Büyüyüp kadın olduğumda bu konuda daha rahat hissettim kendimi… Hep dikkatli giyinmek zorunda kaldığım doğrudur ama dünyada bu kadar sıkıntı varken yaşamın merkezine bunu koyacak kadar küstah olmadım hiç yaşama karşı…

Şimdi bunları neden yazıyorum…

Sevgili Barış Manço neredeyse oradan duysun beni…

Dostlar bu aralar kendimi “hıyar” gibi hissediyorum…

Dün imdat kolunu çektim… Yani Annem yine hayat kurtardı… “İnsan içine çıkılacak normal” ciciler aldık onun küçük kızına…

Yav arkadaş ben yakası paçası kesik, bol, dökümlü siyah bol şeyler giymeyi seviyorum… 44 kilo kaldığım zamanlarımı da bilir yakın dostlarım… Asla dar, kısa bir şeyler giymişliğim yoktur… Bugünden farklı olarak göbeğimi açardım dövmem görünsün diye… O da bu yaşta açılır mı artık bilmiyorum… Muhtemelen çok zayıf olsam da, çok uygun bir giysi olmadıkça yapmazdım…

Bunları neden yazıp duruyorum hala…

Arkadaş bu kadın babaanne oldu 49 yaşını bitiriyor biraz yavaş gelin ya…

Bir süre önce şıklık konusunda aşık atamayacağım ama asla benim tarzımda giyinmeyen bir arkadaşım bana senin şu kıyafetlerine bir el atalım dedi…  Hımm dedim; “Üniforma” yaşım geldi herhalde… Klasik kadın kıyafetleri yaşı… Yani onun şıklığına sözüm yok ama ben “başka biriyim” Ve sanırım 70 yaşlarımı görürsem de farklı giyinmeyeceğim… Ben bu duruma alışığım annemde yıllardır “kızım doğru dürüst” giyin der durur…

Bundan birkaç gün sonra Facebooktan bir arkadaştan (kadın) bir mesaj aldım… “Kızım ya torun torba sahibi oldun ne hala profil fotoğrafı değiştirip duruyorsun” yazmış... Öncelikle torunla birlikte torba vermiyorlar… İkincisi de cevabım şu “bilmiyorum” yani aman birileri ne güzel olduğumu görsün diye içsel bir kaygım var ise de bir psikolog yardımcı olsun rica edicem… Ama torunumla olan fotoğraflarda çok güzel çıkıyorum be… Mutluluk yakışıyor insana…

Ama bunla da kalmadı durum… Dün bir arkadaşıma Halk bankasına yatacak bir para ile ilgili bir espri yapayım dedim… Valla para gelmezse “Halk için soyurum” dedim… Arkadaşın incelikli zekâsına zaten hayranım… “Boş ver üç kuruş için Halk’ı tehdit etmeyelim” dedi…  Yani güldüm de ama azcık da bozuldum… Yavaş gelin lan… Bünye zaten huysuz dedik anlamıyorsunuz…

Ben size bir sır vereyim ben her kış başı zayıflar, yaz başı kilo alırım… Ama kilom değişmez… Her gören kış başında “ay zayıfladın mı?” der… Ben de yok canım derim,  o bana “yok, yok valla vermişsin hadi bakalım biraz daha ver der”  ben de gülümserim… Arkadaşım benim yazın gördüğün kollarımı kışın görmediğin için zayıfladım sanıyorsun… İllüzyon gibi bişi, kadın aynı kiloda ama farklı görünüyor… Mesela üç gün önce çekilmiş fotoğrafıma bakıp ay o zaman daha zayıfmışsın diyen ne çok insan oluyor… Evet, o zaman yani “3 uzun gün önce” zayıftım sonra birden kilo aldım…

Mesela uzun yıllardır her gördüğünde kilomu aldın sen, kilomu verdin sen diyen bir akrabam var… Seni şaşırtmak için yapıyorum tatlım diyesim var…

İçinde bulunduğum STK’da göz önünde bir görev üstleniyorum. Bir ara şu an bizimle olmayan herhalde çok güzel, güzelliğinden ruhunu geliştirmeye fırsat bulamamış bir abla bana, hem de yüzüme “yani kızım, sonuçta sekreter kulübü temsil ediyor eli ayağı düzgün olacak” demişti.  Ben de onu düzelttim… Ben hala şişman, ben hala sekreter… Lafı ettiğin yere dikkat edicen neticesinde…

Sonuçta bir STK için en son gerekli şey fiziki yeterlilik. İçimizde Down Sendromlu, Otistik üyelerimiz varken… Her yaştan gönültaşlarımız, büyüklerimiz varken… Tabii her işte niyet çok önemli… O nedenle bir STK asla “stil” ya da “güzellik” yarışması alanı değildir… Orada farklı amaçlarla bulunan abi ve ablalar zaten su akar yolunu bulur misali yok olup giderler….

Bugün bir canım dostumla konuşurken bana “şu elini ayağını düzeltsen bayağı talibin olacak” dedi mesela… Şimdi okuyunca üzülecek biliyorum ama kötü niyetle söylemese de, söylediğinin farkında değildi sanırım… Öncelikle talip aramıyorum… Sonra “delikli boncuk yerde kalmaz, deli kız evde kalmaz…”

Üstüne de akşam saati kardeşim aradı telefonu açtım yorgunluktan dağılmış bir sesle,  o da bana “abla tanımadım valla sesin genç biri gibi geldi” dedi…

İşte o anda dedim ki…

BUGÜN BANA VAYİ KİKİ VAY VAY…

Arkadaş sanırsın ben 18 yaşında Türkiye Güzellik yarışmasını kazandım… Sonra yaşlandım, kilo aldım… Yahu ben zaten bu yolculuğa 3.200 gram ama etli butlu başlamışım… İnce bir çocuktum ama asla zayıf değildim… Genç kızlığımdan beri de bir-iki kez ciddi şekilde zayıflamış olmama rağmen standardımı korur balıketi-tombul arası bir yerde yaşarım… Bu aralıkta âşık oldum, sevdiler filan bazı insanlar beni çok da hoş insanlardı… Nasıl bir körlük yaşadılarsa artık o yakışıklı adamlar…

Harika kadınlar tanıyorum ben asla bir yarışmaya girmez güzellikleri ama muhteşem insanlar onlar… Bazılarının işe yaramaz güzellikleri onların yanında saçma sapan kalıyor…

Fiziki sınırların bir gün bir ufacık kaza ile değiştiği bir yaşam bu…
Açın televizyonları bir seyredin o “stil yarışmalarındaki” güzel kadınların ucuzluğunu, acizliğini, basitliğini…

Harika bir torunum var, çok da güzel… Güzel bir genç kız olur elbette ama sağlıklı ve aklıselim bir insan olmasını tercih ederim…

Acaba değerlerimizde bir yanlışlık mı var? Ucuz şeylere mi prim veriyoruz… İçimiz boşaltıldı, saçma insanlar mı olduk… Çünkü bu yazdıklarım birçoğumuzun sıkıntısı, bize diretilen güzellik kalıpları… 

Bir sürü mutsuz adam ve kadın yaratıyor… Nelere özeniyoruz… Neleri yaşam kılavuzu olarak alıyoruz.

İnsanın kendinden bahsederek bir şeyleri anlatması en kolayı çünkü bu fiziksel noktaya verilen aşırı önem, benim için kişiliğe ve akla verilmemiş değerin nelere verilmiş olduğunun göstergesidir. Eleştirmek isteyen ilkel beyinlerin birincil kriteri bu durumda yüzeysel olan olacaktır… Yüzeysel olan ise fizikselliktir.

Yani sözün özü sağlıklı olduğum için, sevdiklerimle olduğum için ve kendimi ifade edebildiğim için iyiyim ben… Kendimi de zaman zaman hepiniz gibi harika bazen de hıyar gibi hissediyorum ama tüm bunların fiziksel durumumdan çok ruhsal durumumla alakası var…

Ayrıca kilo, güzellikle kafayı bozmuş arkadaşlarım… Az daha bunlarla uğraşadurun nasılsa yakında kara çarşaf içinde hepimiz aynı olucaz siz bu boş işlerle uğraşırken birileri kasıverecek “Yeni Türkiye’yi” hepimize…

Yazıyı “ben küçükken Victoria Secret meleğiydim sonra kelek oldum konulu fotoğrafla paylaşıyorum”
Sağlıklı güler yüzlü günlerimiz olsun…